S. Alfonso Sastre
Burjuva bir aileden gelen İspanyol yazar Salvador Alfonso Sastre, gümrük görevlisi eğitimi aldı. Ancak onun asıl ilgi alanı burjuva sanatı karşısında önem kazanacağına inandığı toplumsal-eleştirel tiyatroydu. 1945 yılında arkadaşlarıyla birlikte Yeni Sanat (Arte Nuevo) adlı bir tiyatro topluluğu kurdu.

Önce Madrid ardından da Murcia'ya giderek 1947'den itibaren yaklaşık altı yıl sürecek olan edebiyat ve felsefe eğitimine başladı. Öğrenciliği sırasında okul çapında sürdürülen tiyatro etkinliklerine yazar, yönetmen ve oyuncu olarak katıldı. 1950 yılına gelindiğinde Toplumsal Ajitasyon Tiyatrosu'nun (Teatro de Agitition Social) kurucuları arasındaki yerini aldı. Tiyatro etkinliklerinde olduğu kadar yazdığı oyunlarla da 40'lı yıllarda toplumsal, eleştirel ve siyasal düşüncelerini sahneye taşıyan Salvador Alfonso Sastre, toplumsal bilincin değiştirilmesinde önemli rol oynayan İspanyol gençlik hareketinin önemli isimlerinden biri oldu. Aynı amaçlarla 1960'da Gerçekçi Tiyatro Topluluğu'nu (Grupo de Teatro Realista) kurdu.

Toplumsal sorumluluğun bilinciyle ele aldığı yapıtlarında, gerici İspanyol yönetimine karşı çıktığı için oyunları bir çok kez yasaklılar listesine alındı ve yazar çeşitli kereler tutuklanarak cezalandırıldı. 1974'ten itibaren Bask bölgesi militanlarıyla kurduğu ilişkiler nedeniyle bir yıl boyunca tutuklu kalan yazar, ilk yapıtlarının ardından Hiroşima ve Nagazaki'ye atılan atom bombasının yarattığı tahribatın etkisinde kalarak kaleme aldığı Uranyum ve Tıkaç adlı oyunlarıyla İspanyol halkından geniş ilgi gördü. Sastre'ı dünya çapında üne kavuşturan ise Dört Devrim Oyunu adı altında topladığı oyunları oldu. Yazar, bu eseriyle İkinci Dünya Savaşı sonrası toplumsal-eleştirel İspanyol tiyatrosunun önemli temsilcilerinden biri olduğunu kanıtladı. Dört Devrim Oyunu'nun içinde yer alan ilk eser Hepimizin Ekmeği, protesto eylemleri sırasında kurban edilen İspanyolları anlatır. İkinci oyun, Kızılyeryüzü'nde 50'li yıllarda işçilerce verilen mücadeleyle bağlantılı olarak maden işçilerinin devrimci hareketinin kuşaktan kuşağa gelişerek daha da yaygınlık ve derinlik kazanmasını işler.

Hüzünlü Gözlerle Wilhelm Tell adlını verdiği üçüncüsü, Schiller'in aynı adlı oyununun 1950'li yıllara uyarlanmış şekliydi. Sastre bu oyunda yaşadığı dönemin İspanyası'ndaki durumu gözler önüne sererken gidişattan hoşnut olmayan bir kahramanın bireysel eylemleri deneyerek ulaştığı noktaları anlatır. Dörtlemenin son oyunu Ağda ise dizginlenemez vahşi bir gücün karşısında sarsıntıya uğrayıp kaderciliğe düşen bir grup illegal direnişçinin fiziksel açıdan güç kaybetmesi ve çöküşü temel alınır.

Eleştiri oklarını toplumun her kesimine yöneltmekten çekinmeyen Salvador Alfonso Sastre, 1960'da yazdığı La cornada adlı oyunda İspanya ile özdeşleşen boğa güreşlerine dikkat çekmeye çalıştı. Bu oyunuyla geleneksel boğa güreşi efsanesinin içyüzünü ortaya sererek, görkemli arenaların arkasında oynanan kirli oyunları ve sömürüyü anlattı.

Ne var ki, ajitatif oyunlar yazan bu ünlü kalemin 1973'te yazdığı üç oyun; Şeytani Senaryo, Terör Alıştırmaları ve Mıknatıslı Bantlar toplumsal eleştirel tavrından ödün verdiğinin ve burjuvanın kurumsallaşan kültürünün bir parçası olma yolunda ilerlediğinin bir göstergesidir. Oyunları kadar tiyatro üzerine yazdığı kuramsal yazılarla da bu alanda belli bir ün yapan Salvador Alfonsa Sastre, birçok film senaryosu yazmış, Jean Paul Sartre'ın ve Peter Weiss'ın yapıtlarını İspanyolca'ya kazandırmıştır.

Eserleri
Tiyatro Oyunları: Uranyum (Urania, 1946), Bir Dolu Düş (Cargamento de suenos, 1948), Patetik Prolog (Prologo patetico, 1950), Ölüm Birliği (Escuadra hacia la muerte, 1953), Hepimizin Ekmeği (El pan de todos, 1953), Tıkaç (La mordaza, 1954), Kızıl Yeryüzü (Tierra roja, 1954), Hüzünlü Gözlerle Wilhelm Tell (Guillermo Tell tiene los ojos tristes, 1955), Kenar Mahallede Ölüm (Muerte en el barrio, 1955), Ana Kleiber (1955), Tanrıların Kanı (La sangre de Dios, 1956), Karga (El cuervo, 1957), Ağda (En la red, 1959), La cornada (1960), Gece Saldırısı (Asalto nocturno, 1964), Terk Edilmiş Bir Bebeğin Hikayesi (Historia de una munaca abondonado, 1964), Kan ve Gül ya da Miguel Servet (La sangre y la cenisa o dialogös de Miguel Servet, 1965), Şeytani Senaryo (El Escenario diabolica, 1973), Terör Alıştırmaları (Ejercicios de terror, 1973), Mıknatıslı Bantlar (Las cintas magneticas, 1973)
Deneme: Tiyatro ve Tohlum (Drama y sociedad, 1965), Gerçekliğin Anatomisi (Anatomia del realismo, 1965), Devrim ve Kültür Eleştirisi (La revolucion y la crikica de la kultura, 1970)
Biyografi: Miguel Servet İçin Kırmızı Çiçekler (Flores rejas para Miguel Servet, 1967)
Öykü: Gürültü ve Görkem (Estrepito y resplandor, 1967), Zorlu Geceler (Las noches lugubres, 1973)
Şiir: Barışı Söylüyoruz (Decimos paz, 1967), Crabanchel Hapishanesi Baladı ve Diğer Hücre Hikayeleri (Balada de Crabanchel y otros poemas celulares, 1976)